Een vijftigste verjaardag wordt vaak uitbundig gevierd, al dan niet met een Sarah of Abraham in de tuin. Je hebt al een leven achter je, maar bent nog jong genoeg om plannen voor de toekomst te hebben. In deze serie vragen we vijftigjarigen: waar kom je vandaan? Wat doe je in het dagelijks leven? Welke verwachtingen of ideeën heb je voor de toekomst? Deze keer het portret van de vijftiger Dennis Stakenburg.

‘Ik groeide op in Rotterdam. Mijn ouders hadden 2 banketbakkerijen met personeel, mijn moeder stond in de winkels en mijn vader werkte fulltime bij de provinciale bibliotheekcentrale. Ik was veel op mezelf aangewezen, maar merkte daar niet zoveel van. Ik was altijd buiten. Stoepranden, knikkeren, verstoppertje en vanaf mijn achtste vooral voetballen. Het maakte niet uit of je elkaar kende, je deed gewoon mee.’

Niet dwingen

‘Mijn zonen zitten meer binnen achter schermpjes. Ze zoeken de buurtkinderen niet op, maar vervelen zich thuis wel meer. Dat is jammer. De maatschappij is veel digitaler geworden, je kunt kinderen niet dwingen hetzelfde te doen als wij vroeger deden.

Ik ben er overigens niet tegen. We hadden thuis al vroeg een computer. Een Commodore 64, ik vond het superinteressant. Ik leerde mezelf programmeren en vond het zo interessant dat ik er mijn beroep van gemaakt heb.’

Hekel aan school

‘Dat ging niet vanzelf hoor. Ik had een hekel aan school, leerde niet en maakte geen huiswerk. Van HAVO moest ik naar MAVO. Ook daar voerde ik niets uit. Mijn moeder was er heilig van overtuigd dat ik zou zakken, maar met de hakken over de sloot haalde ik mijn diploma. Ik leer graag nieuwe dingen als het mijn interesse heeft. Maar als ik het nut er niet van inzie, kan ik mezelf er niet toe zetten. Lastig, hoor.

Mijn oudste zoon start in september op een nieuwe middelbare school met agora onderwijs (Dit is een vernieuwend Nederlands onderwijsconcept waarbij autonomie en de eigen leervragen centraal staan, red.) Als ik vroeger de kans had gehad om op die manier te leren, zag mijn schoolcarrière er denk ik anders uit.’

De kortste vervolgopleiding gekozen

‘Ik wist niet wat ik wilde na de MAVO. In gesprekken met mijn mentor kwam mijn interesse in computers naar boven. Ik heb gezocht naar de kortste IT-opleiding die ik kon vinden en na een jaar had ik mijn diploma als applicatiebeheerder op zak.

Het blijft een boeiend vak, doordat het zich steeds ontwikkeld. Ik ben een aantal keer gewisseld van functie en werkgever en heb mezelf doorontwikkeld tot IT-architect bij de Erasmus Universiteit, wat een meer strategische functie is. Leren vind ik niet erg als ik het interessant vind en ik heb gelukkig altijd werkgevers gehad die dat steunden. Want ik ben tijdens mijn werk trainingen en cursussen blijven volgen. Daarnaast werk ik als ZZP’er in de IT en heb ik er nog tal van hobby’s naast. Ik verveel me nooit.’

Kinderen blijken hoogbegaafd

‘Mijn kinderen zie ik met dezelfde uitdagingen worstelen, zo jong als ze met hun 12 en 8 jaar zijn. Ik herken veel van mezelf in hen. Ik lag vroeger ook lang wakker en vond op school geen uitdaging. Beide kinderen blijken hoogbegaafd en de jongste is ook autisme vastgesteld. Alles wat hen helpt om zich goed te voelen, is goed en ik probeer hen waar ik kan te steunen.’

Prioriteiten liggen anders

‘Ervaring komt met de jaren, dat is echt zo. Afgelopen maand ben ik opnieuw getrouwd, het is mijn tweede huwelijk. In mijn vorige huwelijk stond ik niet zo dicht bij mezelf en ging ik meer uit van wat de omgeving van me verwachtte. Tot ik een persoonlijk leiderschapstraining deed voor mijn werk. Daar ontdekte ik dat de Dennis op het werk meer de echte Dennis was dan thuis. Toen ik dat doorkreeg, heb ik de relatie beëindigd.

Met Mariska was ik alweer 15 jaar samen, voor we de stap zetten om te trouwen. Zij wilde dat graag en ik vond het mooi om zo voor elkaar te kiezen. Ik ben tevreden hoe het is met haar en onze kinderen. Ik heb geen grote wensen. Wel wil ik een keer naar Canada. En met Mariska het Pieterpad wandelen. We zijn begonnen, maar steeds oppas regelen is best lastig. Als de jongens wat ouder worden, gaat dat vast gemakkelijker.’

Foto: Sophie van der Put

Lees meer

Eerder verschenen in de serie Vijftigjarigen het portret van Mathijs Scholtz, Erik Verweij en dat van Evelien ter Meulen. Andere persoonlijke verhalen: Ellen van Rooij schreef over kanariepietjes en poesiealbums. Thea biechtte op: Ik zie mijn kleinzoon niet meer en Karin de Lange vertelt hoe haar foto’s elk moment bewaren.