Een vijftigste verjaardag wordt vaak uitbundig gevierd, al dan niet met een Sarah of Abraham in de tuin. Je hebt al een leven achter je, maar bent nog jong genoeg om plannen voor de toekomst te hebben. In deze serie vragen we vijftigjarigen: waar kom je vandaan? Wat doe je in het dagelijks leven? Welke verwachtingen of ideeën heb je voor de toekomst? Deze keer Evelien ter Meulen.

“Mijn jeugd was rommelig, met een zieke moeder. Ik was een teruggetrokken en verlegen kind dat gepest werd op de basisschool en zichzelf heeft buitengesloten op de middelbare school. Destijds heb ik het op de middelbare school ervaren als pesten, maar met de kennis die ik nu heb, zie ik dat ik mezelf buitensloot om te voorkomen dat ze me gingen pesten. Toen ik een jaar of 16 was, nam ik het besluit om ze een reden te geven om me anders te voelen, om mij te pesten. Tussen alle kakkers werd ik alto. Met een legerjas uit de dump, oranje haar en een spijkerbroek die volgeschreven was met watervaste stift. Ik zat op een kakkersschool, een kakkershockeyclub en woonde in een kakkersbuurt. Mijn ouders hoorden daarbij maar ik voelde me er nooit thuis. Ik had altijd het gevoel dat de interesse van anderen niet oprecht was. Ik werd alto nadat ik via mijn bijbaantje in de supermarkt met wat collega’s op vrijdagavond iets ging drinken en daar voelde ik voor het eerst dat ik er als vanzelfsprekend bij hoorde. Via hen kwam ik in contact met andere alto’s.”

Iets met Frans

“Mijn broertje wilde later bij het studentencorps, net als onze vader. Ik ging in Maastricht studeren en werd lid van de meest alternatieve studentenvereniging. In Maastricht volgde ik de vertalersopleiding. Ik wilde iets met de Franse taal doen. Mijn oudtante, een zus van mijn opa van moeders kant, was dol op Frankrijk en heeft dat doorgegeven aan mijn moeder en haar zus en dat ging over op mij. In Frankrijk op vakantie, Franse muziek. De vertalersopleiding was praktisch. Dat sprak me aan. Ik ben van het doen.”

Pushen

“Ik denk de laatste tijd steeds meer na over hoe ik keuzes heb gemaakt, hoe ik heb geleerd. Mijn ouders vonden dat ik moest gaan studeren, vooral mijn moeder. Vader is academisch opgeleid. Moeder mocht dat niet van haar ouders. Zij wilde dat  beter voor haar kinderen. Ze heeft ons heel erg gepusht om te gaan studeren, want met alleen gymnasium kom je er niet. . Sinds kort weet ik dat ik autisme en ADD heb. Als ik in deze tijd was opgegroeid had ik lekker een MBO 4 opleiding gedaan. En misschien daarna nog HBO voor verdieping.”

Gesolliciteerd en gelijk aangenomen

“Na de opleiding tot Tolk-Vertaler wilde ik geen vertaler worden en ook nog niet aan het werk. Mijn moeder wees mij op Hogeschool Schoevers. International Office Management. Bij Alliance Francaise liep ik stage en in de laatste maand kreeg ik de vacature bij Permanent Court of Arbitration (gerechtshof in Vredespaleis) onder ogen. Gesolliciteerd en gelijk aangenomen. Ik wist nog niet goed wat ik eigenlijk zou willen en dacht: ik begin gewoon ergens en zien wel weer verder. Ik heb er gewerkt als Assistant Office Manager en Legal Secretary. In totaal heb ik er tien jaar gewerkt, met een hoge werkdruk en veel stress. Minder uren toen ik kinderen kreeg, betekende niet minder werk. Na mijn scheiding kwam ik er achter dat voor een internationale organisatie werken eigenlijk helemaal niet gunstig is. Je betaalt wel minder belasting, maar je pensioenopbouw is ook minder. Ik ging op zoek naar een baan bij een Nederlandse werkgever en kwam als officemanager bij Vrouwen van Nu terecht. Later werd dat meer bestuurssecretaris en projectleider.”

Radicale verandering

“Ik heb heel lang de wens gehad om naar Frankrijk te verhuizen maar heb me altijd gerealiseerd dat het leven in Nederland echt niet slecht is en in veel landen minder goed geregeld. Het lijkt me bovendien vreselijk om heel oud te worden in een land dat niet jouw eigen is en waar je geen goed vangnet hebt. In 2025 heb ik wel het roer omgegooid en verhuisde ik van de Randstad naar Noord-Brabant. Mijn 50ste levensjaar is radicaal anders dan de afgelopen 25 jaar. Ik raakte mijn baan kwijt en wil nu vooral meer rust in mijn leven, na jaren van veel gedoe met mijn kinderen en weinig ruimte voor mijzelf. Nu is er eindelijk tijd voor meer vrijwilligerswerk, dus ik ga een cursus natuur doen bij IVN en misschien iets met natuureducatie op basisscholen. En ik bezin me op een volgende leuke baan, misschien wel iets heel anders dan ik tot nu toe heb gedaan.”

Lees meer

Het eerste portret in deze serie vijftigjarigen was van Erik Verweij. Ben je benieuwd naar meer persoonlijke verhalen? Lees bijvoorbeeld de serie Hemd van het lijf waarbij we een kijkje namen in de kledingkast van heel verschillende mensen. Of Het bijzondere leven van Piet Kuiper; de herinneringen van Edwin Bruijs die vertelt Met die eethoek ben ik opgegroeid; Stella Ruisch die zegt dat ze domweg gelukkig is met haar kleinkinderen en Karin de Lange die vertelt hoe een familievete een doopjurk tot een bitter aandenken maakt.