In de journalistiek hoor je veel verhalen die je niet altijd kunt opschrijven. Omdat mensen niet onder hun eigen naam hun relaas op internet willen terugvinden of omdat de omstandigheden zich niet lenen voor een interview. Na vele jaren in het vak kan Brigitte Leferink heel wat vertellen. Dat doet ze onder de titel ‘Mijn geheim’. Deze keer het verhaal van Thea. Na een ruzie met haar zoon, ziet ze haar kleinzoon niet meer.

Groen en geel ergeren

“Joost is verslaafd aan zijn telefoon. Zijn mobieltje is een verlengstuk van zijn hand geworden. Of we nu bij hen op bezoek zijn, of dat hij even bij ons aan komt waaien; binnen 5 minuten moet hij dringend een blik op het schermpje werpen. Om iets te checken waarover we het hebben. Hij reageert acuut als er een pingeltje gaat dat er een appje binnen is gekomen. Dat laatste overigens nooit als ik hem een appje stuur, maar daar gaat het nu even niet om. Zijn mobiel lijkt het belangrijkste in zijn leven en daar erger ik me groen en geel aan. Al een hele tijd.”

Geen aandacht voor zijn kind

“De laatste keer dat hij met Mitch, zijn zoontje, bij ons op bezoek was, had hij totaal geen oog voor Mitch. Die zat lekker te knutselen en wilde steeds zijn vorderingen aan zijn vader laten zien, maar die had zoals gewoonlijk alleen maar interesse in zijn telefoon. Joost reageerde afwezig of helemaal niet. Keek nauwelijks opzij. Had totaal geen aandacht voor ons, laat staan voor de knutselwerkjes van Mitch. En toen was ik het zat.”

Verslagen

“Die telefoon gaat weg of jij, snauwde ik hem toe. En dat hoorde meneer opeens wel. Hij stond op, pakte Mitch bij zijn arm en vertrok. Ik was totaal verbouwereerd. Alsof hij erop had zitten wachten. Zo snel en zonder een woord te zeggen ging hij de deur uit. Mitch stribbelde tegen, begreep er niks van, maar werd gewoon meegesleurd. Ik was te verbijsterd om er achteraan te gaan. Verslagen bleef ik op mijn stoel zitten. “

Ruzie

“Natuurlijk heb ik ’s avonds gebeld. Joost nam op en zei dat hij mijn gezeur helemaal zat was. Dat ik altijd mopperde over zijn telefoon en dat het daardoor nooit meer gezellig was als hij langskwam. Hij wilde een tijd afstand nemen tot ik weer gewoon kon doen. Ik. Hij vond zijn eigen gedrag blijkbaar heel normaal. Op dat moment brak er bij mij iets. Ik heb hem uitgefoeterd en dat was koren op zijn molen.Nu had hij een echte aanleiding voor ruzie. Dom van mij, dat snap ik nu ook wel, maar ik kon me niet meer inhouden en bewees daarmee, in zijn ogen tenminste, dat ik inderdaad altijd mopper.”

Verdriet

“We zijn nu drie maanden verder en ik heb Joost en Mitch niet meer gezien of gesproken. Als ik bel neemt hij niet op en mijn appjes laat hij onbeantwoord. Eén keer reageerde hij: ik wil rust en laat het wel weten als ik je weer wil zien. Als dit nog veel langer duurt gaat het op ouderverstoting lijken. Ik heb er veel verdriet van. Vooral dat ik mijn kleizoon moet missen. Hij is nog te jong voor een eigen telefoon en een huistelefoon heeft tegenwoordig niemand meer. Als ik terugkijk had ik beter mijn tong af kunnen bijten, maar ik vond het zo sneu dat Mitch geen aandacht kreeg. Dat één zo’n opmerking zulke gevolgen zou hebben, had ik nooit kunnen bedenken.

Lees meer

Wendy heeft niet echt ruzie met haar moeder, maar ze moppert wel: mijn moeder weet alles beter. Dolly heeft een favoriet kleinkind en Harry stopt zijn kleinkinderen stiekem geld toe. Afstand nemen kan ook op een andere manier. Marije vindt haar leven nogal hectisch en neemt af en toe een dag voor zichzelf en Bert heeft niet iedereen verteld dat hij ging verhuizen.