Een vijftigste verjaardag wordt vaak uitbundig gevierd, al dan niet met een Sarah of Abraham in de tuin. Je hebt al een leven achter je, maar bent nog jong genoeg om plannen voor de toekomst te hebben. In deze serie vragen we vijftigjarigen: waar kom je vandaan? Wat doe je in het dagelijks leven? Welke verwachtingen of ideeën heb je voor de toekomst? Deze keer Annette van Wijk.
‘Ik groeide op in Gouda, met een vier jaar oudere broer. Het was een heel fijne jeugd. Mijn vader was ondernemer, hij had een tandtechnisch laboratorium en mijn moeder werkte daar ook. Er werd altijd veel en hard gewerkt. Mijn ouders kwamen allebei uit een arbeidersgezin. Mijn opa van vaderskant is jong overleden, de andere opa en oma hadden echt een rol in mijn leven. Mijn moeder was enig kind. Oma was 38 jaar toen ze haar kreeg. Mijn moeder was heel blij dat ze zelf twee kinderen kreeg.’
Altijd actief in clubjes
‘We woonden eerst in de wijk Bloemendaal en verhuisden later naar het Van Bergen IJzendoorpark. Van daar kon je lekker makkelijk naar de stad. Ik heb gehockeyd en was actief bij de Roei- en Zeilvereniging. Ik zat altijd in clubjes, in het jeugdbestuur, de barcommissie, weekenden weg organiseren.’
‘Na de MAVO wilde ik weg uit Gouda. Daarom ben ik de HAVO in Den Haag gaan doen. Mijn vader was lid van de Lions en die organiseerden uitwisselingen. Als vijftienjarige ging ik naar een internationaal kamp in Denemarken, toen ik zestien was ging ik vier weken naar Nieuw-Zeeland. Daar heb ik erg van genoten. Andere mensen ontmoeten die anders niet op je pad komen.’
Doen in plaats van studeren
‘Ik was niet echt een studiehoofd, dat kwam pas later. Na de HAVO deed ik een traineeship in Duitsland in Stuttgart bij Kärcher; niet direct bij mijn vader in de zaak, al vond ik tandtechniek wel interessant. Daar wilde ik misschien later iets mee doen en daarvoor was de Duitse taal belangrijk. Daarom koos ik voor Duitsland. Daar zat ik dan met Fransen en Engelsen. Werken, maar het voelde als een feest. Dingen doen in plaats van studeren.’
‘Mijn broer ging de zaak in. Op het moment dat er een vestiging in Hellevoetsluis bij kwam, vroegen mijn vader en broer of ik met iemand uit het lab de boel op poten wilde zetten. Ik was toen 22-23 jaar. Ik werd actief bij brancheorganisatie. Met een aantal grote labs hebben we een studiegroep tandtechniek kwaliteit en praktijk opgericht. Ik bedacht dat ik iets moest gaan verzinnen dat echt mijn expertise werd. Uiteindelijk ben ik me op kwaliteit gaan focussen. Ik heb toen een kwaliteitszorgsysteem opgezet voor de drie labs die we inmiddels hadden.’
Elke paar jaar veranderen van werk
‘Op mijn vierentwintigste was ik gaan samenwonen en we kregen twee dochters. Er was een periode dat ik drie dagen per week werkte en wat minder aan opleidingen deed. Nadat mijn vader uit de zaak was, waren mijn broer en ik het erover eens dat het goed was om alles te verkopen aan een groter bedrijf en onder die vlag verdergegaan. Ik kon de stap maken om veel landelijker in de nieuwe organisatie te gaan werken. Ik ging aan de slag met de kwaliteitsnorm voor alle twintig vestigingen.’
‘Elke vier-vijf jaar deed ik iets anders. Het werd tijd om meer bedrijfskundig onderlegd te worden. Ik koos voor een opleiding bedrijfskunde voor de zorg. Ook deed ik nog een MBA. Mijn doel was mezelf breder in de markt te kunnen zetten zodat ik niet alleen binnen de tandtechniek interessant ben. Zo’n vier jaar geleden vond ik het niet meer zo leuk, maar ik wist ‘mijn tijd komt nog wel’, dus blijven. Ik ging een coachingcursus doen. Die heeft eraan bijgedragen dat ik anders naar mezelf ging kijken en anders in het leven ben gaan staan. Bewuster en dat het eigenlijk wel goed is zo. Door jezelf te zijn, verdien je je strepen wel. En dat geldt voor iedereen. In plaats van het moet altijd beter en voor de ander bezig zijn.’
‘En dat heeft erin geresulteerd dat ik mooie gesprekken heb met mijn ouders en broer, dat ik de relatie met man en kinderen onder de loep neem. Wat vind ik belangrijk in het leven. Ik ben heel dankbaar dat dat op mijn pad is gekomen. En dat ik mezelf dat gegund heb.’
Niet alleen werken
‘Op het eerste plan staat: de kinderen echt naar zelfstandigheid brengen. Ze studeren nu allebei. Ik voel het als mijn medeverantwoordelijkheid om ze zelfstandig de wereld in te helpen. Qua werk zit ik op de positie waar ik wilde zitten. Het bedrijf zal waarschijnlijk over een jaar of drie wel weer verkocht worden. Ik weet niet of ik dan weer meega. Het kan ook iets anders in de zorg of iets sociaals zijn. Ik ben wel bezig met wat dan, maar weet het nog niet.’
‘Ik vind het belangrijk om ook tijd voor andere dingen te hebben: boeken (verdrinken in een ander verhaal, mijn hersens op andere vlakken aan het werk zetten, ontkomen aan dagelijkse druk), kunst, musea. Als ik morgen niet meer zou werken zou ik leesles geven in de bibliotheek, mensen die de Nederlandse taal niet machtig zijn op weg helpen. Lid worden van een leesclub. Mensen helpen structuur in hun leven te geven. Ik heb altijd plannen. Vakantieplannen, boeken die ik wil lezen, welke musea ik nog wil zien en plannen voor mijn eigen ontwikkeling.’
Lees meer
Eerder verschenen in de serie Vijftigjarigen het portret van Odette van der Kuil, Dennis Stakenburg, Mathijs Scholtz, Erik Verweij en van Evelien ter Meulen.