Nachtmerries van een nieuwe telefoon

Te oud

Mijn mobiel wordt te oud, net als ik. Alleen zijn er van mij geen nieuwe modellen voorhanden. Van de telefoon wel, zoals mijn bank mij al maanden waarschuwt. Zij willen dat ik een andere software-versie op mijn mobiel neem als ik wil blijven bankieren. Maar dat kan niet. Als ik probeer de nieuwe versie te installeren, meldt mijn mobiel dat hij niet ‘compatible’ is. Oftewel mijn mobiel kan die gegevens niet verwerken. “Nou,” denk ik, “dan ga ik toch gewoon weer via de huiscomputer bankieren.” Als de deadline nadert, besluit ik eens te kijken of dat nog kan. Nee dus. Dan moet ik een of ander apparaatje aanschaffen en daar gaan weer allerlei bureaucratische handelingen en dus tijd mee gemoeid zijn. Oké, oké, voor de veiligheid van mijn geld. Ik zucht en vraag mij af of het niet gemakkelijker was om contant overal af te rekenen en af en toe contanten op te nemen bij een pinapparaat. Dat was het, maar gevaarlijker in het kader van beroofd of opgelicht worden. Alhoewel de filmpjes over “Hang op en bel uw bank!” Je nu niet direct veilig doen voelen met online bankieren. Alleen is nu de hele maatschappij ingericht op digitaal verkeer. Inwendig vloekend en openlijk zuchtend geef ik toe.

“Het moet!”

Ik moet een nieuw mobiel. Alleen…. ik wil niet. Ik voorzie dagen en weken van opnieuw vloeken en zuchten om alles weer werkend te krijgen op die nieuwe en te wennen aan allerlei nieuwe menuutjes van app-instellingen. Dus ik schuif het steeds maar voor mij uit. Tot mijn digitaal beter onderlegde partner mijn gemopper zat is en mij als cadeau een nieuw hoesje geeft. Veel te groot voor mijn huidige mobiel, stel ik vast, maar dan komt de aap uit de mouw en verschijnt er een nieuwe mobiel. Nee, ik vlieg hem niet blij om de hals. Zou ik eigenlijk moeten doen, maar de afkeer is groter. Ik zucht en steun. Help! Hoe krijg ik dat onding weer aan de praat? Lukt het om geen cruciale gegevens kwijt te raken? Gaan er geen foto’s de mist in bij het overzetten? Ik ben één en al gemopper en kopzorgen. En weerstand. Hoe zo moet ik nu al weer een nieuwe mobiel? Weten ze niet hoeveel ellende er gemoeid is met het verkrijgen van onder andere coltan, bauxiet, nikkel, aluminium, kobalt en lithium; de bestanddelen van elke mobiele telefoon. Sociale ellende van de mijnwerkers en milieuschade door de winning. Zouden we niet mobiele telefoons moeten hebben die twintig jaar meegaan?

Nachtmerrie

En inderdaad volgt wat mij angst en beven in boezemde. Het heet, dat het nu veel eenvoudiger is om je gegevens naar je nieuwe mobiel om te zetten. Bij een I-phone leg je je nieuwe op je oude en met wat hocuspocus staat dan alles op je nieuwe. Maar ik ben niet rijk genoeg voor een I-phone of zelfs een Fairphone die langer mee gaat en waar alle onderdelen weer hergebruikt kunnen worden. Bij Samsung moet dat met een snoertje en in het geval van dat bejaarde model van mij kan niet alles overgezet worden. Nu strekken de kopzorgen zich voorlopig uit naar mijn digitaal onderlegde partner. Hij doet het voor mij. Maar ook hij worstelt, maar alleen komt hij wèl boven, waar ik verdrink. Uiteindelijk staan bijna, let wel…. bijna alle apps en bestanden op mijn nieuwe toestel. Behalve de foto’s die mijn interne geheugen niet aan kon. Om dan toch te kunnen blijven fotograferen zonder de foto’s er steeds af te halen, zijn ze op een geheugenkaartje beland. Daar staan ze, onzichtbaar geworden nog steeds. Daar moet nog wat mee.

Niet het hele verhaal

Maar alleen alle gegevens en apps op de nieuwe mobiel zetten volstond niet. Niet álle apps stonden uiteindelijk op mijn nieuwe mobiel. Het kwam er op neer dat ik sommige weinig gebruikte apps opnieuw moest installeren. Sommige privacygevoelige apps hadden voor het eerste gebruik allerlei handelingen die je identiteit bevestigen nodig. Bijvoorbeeld bij bankapps. Ik moest bijvoorbeeld voor mijn creditcardapp onder andere de voor- en achterkant van mijn rijbewijs scannen. Steeds gaf het programma aan, dat het niet gelukt was. Te licht, te donker, teveel bewogen tijdens het scannen. Uiteindelijk moest ik mijn rijbewijs aan de achterkant tegen mijn toestel aanhouden en dan langzaam naar beneden bewegen. Tegelijkertijd moest ik het toestel stil houden. Hoe denken ze dat ouderen met trillende handen dit voor elkaar moeten krijgen. Gelukkig bood mijn bezoekende zoon met vaste hand een oplossing.

Ging een telefoon maar een leven lang mee

Goddank achter de rug

Alle apps en bestanden overzetten kostte uiteindelijk een week of drie. Met tussenpozen voerden we apps en bestanden in. Maar geregeld kwam ik anders werkende programma’s en menu’s tegen die ik dan weer met hulp van Google moest uitzoeken, omdat ik met alleen zoeken in instellingen en mogelijkheden van de betreffende app er niet uit kwam. Er zijn nu twee maanden voorbij en voor het grootste deel ben ik weer vertrouwd met mijn telefoon. Ben ik er gelukkig mee? Nee, ik denk dat ik teveel boomer ben om ooit gelukkig te zijn met de digitale wereld. Daarbij komt dat er intussen zoveel nadelen kleven aan digitaal verkeer qua privacy, online pesten en hacks, dat ik denk dat het digitale geluksgevoel bij veel mensen niet of nauwelijks nog aanwezig is. Ik kan er niet meer omheen om ook digitaal mee te gaan. Dat is eigenlijk de slotsom van dit verhaal. Ik moet wel. En de generatie van mijn kleinzoons weet niet beter. Maar na installatie van mijn mobiel heb ik mijn partner wèl de warme omhelzing gegeven die hij verdiende. Zonder hem was ik afhankelijk geweest van allerlei maar half te bereiken helpdesks die mij waarschijnlijk stampvoetend wanhopig hadden gemaakt. Dat is me bespaard gebleven. Nu ga ik proberen het zo lang mogelijk uit te zingen met dit exemplaaar

Lees meer

Karin de Lange schrijft voor meerdanvijftig over allerlei onderwerpen. Van sjieke kliekjes tot bezienswaardige films, van recepten voor gezond en goedkoop eten tot een ontdekkingstocht langs de Waddendijk.