Elke week geven we op Meerdanvijftig.nl een tip om naar te kijken. De ‘De afhaalchinees; thuisbezorgd’ van Kelly-Qian van Binsbergen kreeg vorige week de Nipkowschijf uitgereikt voor de beste tv-documentaire van het afgelopen jaar. Verplichte kost voor wie denkt dat verwaarloosde kinderen uit het buitenland hier beter af zijn.
Volwassenen met trauma’s
In 2024 dook dertiger Kelly-Qian van Binsbergen voor omroep Zwart onder de titel De afhaalchinees al een keer in haar verleden als adoptiekind uit China. Tegelijkertijd liet ze vertegenwoordigers van overheid en adoptieorganisaties aan het woord over de begeleiding van de komst van kinderen zoals Kelly-Qian.
Niet alleen haar verhaal maar ook dat van lotgenoten uit andere landen bevestigen hoe screening en begeleiding van adoptieouders en adoptiekinderen over het algemeen ernstig heeft gefaald. Met als gevolg dat het grootste deel van de ongeveer 55.000 kinderen die in Nederland zijn geadopteerd uit landen als Korea, Colombia, Sri Lanka, Haïti en China is opgegroeid tot volwassenen met trauma’s.
Gered van de armoe
Bij het zien van de eerste aflevering van de eerste serie twijfelt echtgenoot nog of die kinderen in het welvarende Nederland desondanks toch niet beter af zien. ‘Gered van de armoe en hier hebben ze kunnen studeren.’ Maar inmiddels heeft ook hij zijn mening na het zien van ‘De afhaalchinees’ bijgesteld.
Met name in het prijswinnende seizoen, als er een groep leeftijdgenoten vragen wordt gesteld over (hechtings)problemen in relaties, met pleegouders maar ook met eigen kinderen, is het aantal dat bevestigend antwoordt schokkend. En dan hebben we het niet eens over het grote aantal gevallen van -seksueel- misbruik. Tragisch is ook, dat ontbrekende en soms vervalste papieren een zoektocht naar de biologische ouders vrijwel onmogelijk maken.
‘De afhaalchinees’ wordt luchtig opgediend
Zware kost maar Kelly-Qian (in de loop van de eerste serie heeft ze haar oorspronkelijke Chinese naam gekoppeld aan haar Nederlandse) weet het op een luchtige manier op te dienen. Gemixt met haar eigen zoektocht in China en de interviews met deskundigen en lotgenoten is De afhaalchinees onthullend, ontroerend maar ook humoristisch.. De vormgeving, die schatplichtig is aan de manier waarop Monty Python een halve eeuw geleden televisie maakte, draagt daar ook aan bij. Een mix die de jury van de Nipkowschijf én ons heeft overtuigd.
Grondige afrekening
Geef het adoptiekind een Nederlandse naam, laat het opgroeien in een -liefdevol- Nederlands gezin en het komt vanzelf goed. Met die naïviteit uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw wordt in De afhaalchinees grondig afgerekend. Na onderzoek is sinds 2024 interlandelijke adoptie in Nederland dan ook zo goed als verboden.
Meer lezen
Dat Nederlandse autoriteiten en organisaties steken laten vallen is meer dan eens onderwerp van onthullende documentaires. Denk aan de komst van de Molukkers naar ons land (die dit weekeinde vermoedelijk eindelijk excuses van de staat krijgen aangeboden). Coen Verbraak maakte er een mooie interviewserie over. Ook de zogenaamde politionele acties in Nederlands-Indië werden afgelopen jaar verwerkt in tv-documentaires.
Openingsfoto: Kelly-Qian op bezoek in de regio waar ze vermoedelijk is geboren. Uit de trailer op Youtube.
