Treat her like a lady: rauw en indrukwekkend

Bijzonder hoe verschillend recensenten een film typeren. Mijn eerste gedachte na het zien van Treat her like a lady was: rauw en indrukwekkend. Rauw omdat het laat zien waar je als bijstandsgezin mee worstelt. De ongeopende post, waterafsluiting, huisuitzetting en ga zo maar door. Telkens een stap verder. Indrukwekkend omdat alleenstaande moeder Sandra (prachtige rol van Nienke Plas) de moed erin houdt, slimme oplossingen bedenkt (soms ook erg domme) en de verhuizing naar een hotel brengt als vakantie om haar kinderen vooral een fijne jeugd te bezorgen. Bij jongste dochter Stella lukt dat aardig, oudste dochter Harrie heeft veel meer door, maar speelt het spel met haar moeder mee.

Grappig en tranentrekkend tegelijk

Dagblad Trouw noemt ‘het swingende Treat her like a lady de leukste Nederlandse film in tijden’. De Volkskrant schrijft ‘het volstrekt unieke Treat her like al lady zoekt de humor in zwartgallige situaties’ en de Filmkrant omschrijft de film als ‘in vele opzichten uitbundig’. Er zitten grappige scenes in de film, maar ze hebben altijd een droevige ondertoon. Want het is sappelen in je eentje. Het is niet alleen lastig om de eindjes aan elkaar te knopen, maar als je man er dan ook nog een ander leven op na blijkt te houden wordt het heel ingewikkeld. De scéne waarin de ex van Sandra haar probeert terug te winnen met het zoetsappige liedje Ik zou je in een doosje willen doen en zij als reactie Vuile huichelaar uit de gettoblaster laat komen is geweldig. Grappig en tranentrekkend tegelijk.

Aanklacht tegen het systeem

Regisseusse Paloma Aguilera Valdebenito gebruikte ervaringen uit haar jeugdjaren als inspiratiebron voor haar tweede speelfilm. De kritiek op het Nederlandse bijstandsysteem die aanzwol tijdens de Toeslagenaffaire wordt ondersteund door de film. Net als de dubieuze rol die deurwaarders spelen. De film is een aanklacht tegen het systeem. Mooi en kleurrijk verpakt, goed gespeeld, maar helaas geen loopje met de werkelijkheid. Het open einde biedt de mogelijkheid tot een vervolg. Ik kijk daar nu al naar uit.

Bijschrift openingsbeeld: ©Topkapi Films – Fotograaf Filip van Roe

Lees meer

Eerder bespraken we de Nederlandse producties Champagne (over een vader-zoon roadtrip), Rust en Vreugd (over het wel en wee van bewoners van een volkstuin) en Klinkt als een sekte (waarin Israel van Dorsten in de wereld van gesloten gemeenschappen duikt). Stella Ruisch bekeek de miniserie De Toeslagenaffaire.