Nog één keer stappen Kees Rooze en zijn vrouw op de fiets voor een vakantie. Deze keer opnieuw in eigen land. Jarenlang liet hij ons al trappend -zonder ondersteuning- meegenieten. Van de Donau tot aan Denemarken, van de Belgisch/Duitse Vennbahn tot aan de Zeeuwse kust. Dit is hun laatste fietsvakantie. Bestemming: het Brabantse Middelrode.
Na 23 fietsvakanties zijn we hoogstwaarschijnlijk aan onze laatste toe. De leeftijd (we zijn inmiddels 70plus) begint te tellen. En op een ouderwetse fiets met een volledige kampeeruitrusting voor- en achterop begint de uitdaging steeds groter te worden. Maar het lukt ons in ieder geval wel weer een andere route te fietsen vanuit ons vertrekpunt Amsterdam.
Heksenweegschaal in Oudewater
Het doel is een natuurcamping in de buurt van Oudewater. De route loopt via Vinkeveen, Wilnis, Kanis, Kamerik, Woerden en Linschoten. Het charmante Oudewater hoort elke Nederlander eens in zijn leven te hebben bezocht. Al is het maar om even op de heksenweegschaal in museum De Waag te staan. En dan maar hopen dat je niet te licht wordt bevonden.
Natuurcampings en afritsbroeken
Natuurcampings hebben veelal een prachtige ligging, zo ook de onze tussen Linschoten en Oudewater. De nadruk ligt dus op de natuur, niet altijd op de voorzieningen. Onze camping heeft weliswaar schoon sanitair en een douche maar geen wasgelegenheid met enige privacy. Ik noem dit ‘campings met een hoog afritsbroekgehalte’. Zoals veel natuur- en vaak ook wandelliefhebbers dragen. Ik heb geen afritsbroek en wil er ook geen. Ik geef toe dat ik ook niet de kuiten heb die zo’n broek in afgeritste toestand vereist. Misschien ben ik wel jaloers op de mannen met ballonkuiten en houd ik daarom niet van afritsbroeken.
Fort Everdingen
De volgende dag zetten we de reis voort richting Fort Everdingen. Het is altijd een klus om de tent af te breken, alles in te pakken en weer op de fiets te laden en ‘s avonds weer op te bouwen. Maar wij hebben er zelf voor gekozen. Je beleeft de omgeving meer dan per auto. De camping van Fort Everdingen ligt schitterend en het kampeergedeelte bevindt zich rond het fort. Het fort is te bezoeken en er worden zelfs rondleidingen gegeven.
Het leuke voor mij als bierliefhebber is de brouwerij, die zich er ook bevindt. Vrijdag, zaterdag en zondag kun je er op het terras van genieten. Wij komen laat op zondagmiddag op de camping, dus te laat voor het tapbier van de brouwerij. De dame van het campingbeheer verzocht ons digitaal aan te melden en te betalen. Of dat altijd zo gaat, weet ik niet. Wij besluiten nog een dag langer te blijven en ondanks dat het winkeltje met flessen bier dicht is op maandag, is een medewerker bereid ons aan flesjes bier van de brouwerij te helpen. Een man naar mijn hart.
Zonsondergang in Culemborg
’s Avonds fietsen we naar Culemborg. Onderweg hebben we een prachtig uitzicht op de rivier de Lek. Culemborg is een leuk stadje met historische gebouwen aan een mooi plein in het centrum. Op de terugweg worden wij op een mooie zonsondergang getrakteerd. Na een dagje rust wordt het tijd om weer te vetrekken. De eerste stop is wederom Culemborg bij het ‘Bakhuys’ voor koffie en een saucijzenbroodje, de specialiteit van deze bakker.
Campingeigenaar blijkt blues-fan
‘Tussen de dijken’ heet de camping in Tiel. En de eigenaar heet Jan. Hij ziet eruit als een bluesgitarist, gekleed in het zwart met een zwart T-shirt met Stones logo. Erboven een doorleefd gezicht. Na het voorstellen vraagt hij: “Willen jullie wat drinken of eerst de tent opbouwen?” Na de warme fietstocht gaat een biertje er wel in. De camping heeft zowaar een café en Jan neemt een zware Van Nelle in zijn mond en komt er gezellig bij zitten. Hij heeft een stem waarop Joe Cocker jaloers zou worden. Ik vraag hem of hij Stones-fan is vanwege het logo op zijn borst. Of misschien muzikant? Trots vertelt hij een keer een nummer op basgitaar te hebben gespeeld op een door hemzelf georganiseerd blues-festival. En dat doet hij wel vaker op het campingterrein. Jan is een gezellige prater maar ja, de tent moet nog wel worden opgebouwd.
Moeke aan de Waal
Op aanraden van Jan gaan we bij ‘Moeke’ aan de Waal eten. Uiteindelijk blijven we 2 nachten bij Jan. Tiel roept herinneringen op aan mijn vader. Als ik de Waal zie, stel ik me voor dat hij met zijn vader over deze rivier heeft gevaren. Als ik het mij goed herinner heette één van de binnenvaartschepen, waarop hij is meegevaren zelfs de ‘Stad Tiel’.
Boudewijn de Groot in het hoofd
Jan is druk aan het werk als wij uit Tiel vertrekken en wij steken met een voetveer de Waal over. In de hitte, bevangen door hooikoorts zing ik: ‘onder de groene hemel in de blauwe zon, speelt het blikken harmonieorkest in een grote regenton.’ Dit bekende lied van Boudewijn de Groot met een geweldige tekst van Lennaert Nijgh blijft onderweg in mijn gedachten. Over de dijk langs de rivier kunnen wij niet fietsen omdat daar volop gewerkt wordt aan ruimte voor het water. Het is ongeveer 35 graden. Gelukkig wordt de hitte wat getemperd door de rijwind. Wij zijn door het land Van Maas en Waal onderweg richting Den Bosch.
Natuurcamping? Naturistencamping bij deze hitte
Onze bestemming is een natuurcamping in Middelrode maar met deze temperatuur zou een naturistencamping meer geschikt zijn. Aangekomen is er ruimte genoeg maar wel in de gloeiende zon. Mijn T-shirt is even nat als de vijver waar een grote goudvis af en toe boven water komt. Behalve de goudvis zijn er ook veel kikkers die van zich laten horen.
Het lukt ons de tent in het zweet des aanschijns op te bouwen. Uitgeput door de hitte eten wij in het dorp bij een eetcafé een lekkere biefstuk. De eigenaar van de camping heeft ons gewaarschuwd dat het druk gaat worden en het is onzeker of we kunnen blijven. Dat én de luidruchtige nachtelijke vergadering van de kikkers, geeft met de voorspelde hoge temperaturen de doorslag.
Als we vroeg in de ochtend opstaan om de tent af te breken zijn de kikkers stil. We besluiten om de koelte thuis op te zoeken. Een verwachte temperatuur van 36 graden in een tent zonder een sprankje schaduw betekent het einde van onze vakantie. Wij fietsen immers voor ons plezier.
225 kilometer en herinneringen op de teller
We hebben nog een flinke rit naar het station in Den Bosch voor de boeg, waar de Bossche bollen van Jan de Groot ons proberen te verleiden. Wij hebben de verleiding weerstaan. Een Sprinter brengt ons met de vakantiefietsen via een overstap in Utrecht en Breukelen terug naar Amsterdam. Als wij thuis zijn hebben wij toch 225 km op de teller staan. En vooral ook mooie ontmoetingen in leuke stadjes, tijdens deze laatste fietsvakantie. Alhoewel…zeg nooit nooit.
Openingsfoto: Kunst aan de Lek. Foto: Kees Rooze
Lees meer
Zoveel leuke herinneringen deelde Kees Rooze met ons, die ons zijn bijgebleven. Zoals zijn fietstocht langs de Donau. Langs de Vennbahn. En niet te vergeten de Tour de Sarre…Maar ook de fietstocht van Vlissingen naar Venlo of de lange vakantie langs de kust.
