Elke week geven we op Meerdanvijftig.nl een tip om naar te kijken. Deze week raadt Stella Ruisch de lezers aan zich te laten meenemen met de sprookjesachtige beelden en een intrigerend verhaal dat de zinnen van de kijker prikkelt. Nu in de bioscoop: L’engloutie.
In mijn hoofd
Louise Hémon, de filmmaakster die met L’engloutie (de overspoelde, vert.) debuteert, wil dat de filmkijker de beelden, het verhaal daags na het zien nog op het netvlies heeft en erover nadenkt, vertelt ze in een toelichting. Wat mij betreft heeft ze dan haar doel bereikt. Want het beeldverhaal van de jonge onderwijzeres Aimée Lazare (Galatea Bellugi) zit nog lang in mijn hoofd. En niet alleen omdat ik verslag wil doen aan de lezers van Meerdanvijftig.nl.
De moderne tijd
L’engloutie is geen film die veel uitlegt, of een overzichtelijk verhaal vertelt van goed en kwaad. Wel van het spanningsveld rond de vorige eeuwwisseling tussen de moderne tijd (in de figuur van onderwijzeres Aimée) en de geïsoleerde dorpsgemeenschap hoog in de Franse Alpen waar verhalen van generatie op generatie bij het knapperend haardvuur worden doorverteld in Occitaans Frans dialect. Aimée is gekomen om de dorpskinderen Frans te leren lezen en schrijven. Ze toont de plaatsen uit de verhalen op de landkaart en waagt het om samen met de kinderen een van de gesproken verhalen op schrift te stellen. Tot woede van de dorpelingen, die daarmee zien hoe ze hun cultuur verloren zien gaan.
Zichtbaar en voelbaar
Het spanningsveld wordt zichtbaar en voelbaar in beeld gebracht in L’engloutie. Gebeurt er echt wat Aimée ziet of is het haar verbeelding? En dan is er ook nog de seksuele aantrekkingskracht tussen de jonge dorpelingen en de evenoude Aimée. Als de ochtend van de nieuwe eeuw aanbreekt, is Pépin na een samenzijn met Aimée verdwenen. Slachtoffer van een lawine of is Aimée de ‘Boye’ uit het dorpsverhaal die de jonge mannen het ravijn intrekt?
‘L’engloutie’ zelf ervaren
Louise Hermon baseerde het verhaal van L’engloutie op de verhalen uit haar familie en componeerde er een sprookjesachtige film van. Een verhaal om door te vertellen maar vooral om zelf te ervaren in de bioscoop.
Deze maand bestaat Meerdanvijftig.nl 10 jaar. Extra feestelijk omdat van filmmaatschappij Film Inc. 3×2 kaarten mogen verloten onder onze lezers. Tot en met komende zondag 19 april kunt u zich hiervoor opgeven door een mail te sturen aan info@meerdanvijftig.nl. De winnaars krijgen zo spoedig mogelijk bericht.
Meer lezen
L’engloutie laat veel aan de verbeelding van de kijker over en dat werkt in de film van Louise Hémon wonderbaarlijk goed. Zo hebben we meer films gezien die het accent leggen op het visuele meer dan op het verhaal dat er wordt verteld. Zoals in de documentaire Berg van Joke Terhaar, net als Louise Hémon van origine theatermaakster. Of zoals in het prachtige Songs of Earth. De prachtig maar onheilspellende natuur speelt ook een hoofdrol in de film Alpha.
